خبرگزاری مهر؛ گروه مجله: حکمتهای علوی مجموعه پند و اندرزهایی است که از امام علی (ع) امام اول شیعیان به فرزندان خود و درواقع برای آیندگان نقل شده و تمامی آنها در مجموعهای جمع آوری شده تا به داد انسان امروز برسد. آنچه در عمل، انسان را به تبعیت و پیروی میکشد، کشش و محبت قلبی و عامل درونی است و حفاظت و نگهداری از این حکمتها، رسالتی دیگر است، پروراندن نسلی علی دوست و حسینخواه و علاقهمند به اهلبیت، وظیفه هر خانواده و پدر و مادر و مربی و معلمی است که غیرت شیعی، عشق به اهل بیت پیامبر دارد.
تکیه مجله مهر امروز، در بیست و یکمین روز از چله شعور حکمتهای جامع علوی را از باب ششم کتاب حکمت نامه امام حسین (ع) به قلم محمد ری شهری را مرور خواهد کرد. در متن این کتاب آمده است:
هیچ بندهای را حقیر نشمار؛ شاید او ولی خدا باشد!
الخصال به سندش از امام حسین از امام علی آورده است:
خداوند تبارک و تعالی چهار چیز را در چهار چیز پنهان کرده است؛ (اول) رضایتش را در اطاعت، پنهان کرده است. پس هیچ یک از طاعتهای او را خُرد نشمار که چه بسا همان با رضایت خدا همراه باشد و تو ندانی! (دوم) نارضایتیاش را در معصیتش پنهان کرده است؛ پس هیچ یک از معصیتهای او را کوچک نشمار که چه بسا نارضایتیاش با معصیتی همراه شود و تو ندانی! (سوم) اجابتش را در دعا پنهان کرده است؛ پس هیچ دعایی را کوچک نشمار که چه بسا با اجابتش قرین شود و تو ندانی! (چهارم) ولیّ خود را میان بندگانش پنهان کرده است پس هیچ یک از بندگان خدا را کوچک مشمار که چه بسا او ولیّ خدا باشد و تو ندانی.
پسرم! بر حق صبر کن هر چند تلخ باشد
الکافی از ابو حمزه ثمالی از امام باقر:
چون وفات [پدرم] علی بن الحسین فرا رسید مرا به سینهاش چسباند و فرمود: «ای پسر عزیزم! تو را به چیزی سفارش میکنم که پدرم هنگام رسیدن وفاتش به من سفارش کرد و او هم گفت که پدرش به او سفارش کرده است. فرمود: ای پسر عزیزم! مبادا به کسی که یاوری در برابر تو جز خداوند ندارد، ستم کنی!»
همچنین الکافی به نقل از ابو حمزه از امام باقر آورده است:
چون زمان مرگ پدرم علی بن الحسین فرا رسید مرا به سینهاش چسباند و فرمود: «پسرم سفارشی به تو میکنم که پدرم هنگام وفات به من کرد» و فرمود که پدرش آن را به وی سفارش کرده است: «پسرم! بر حق صبر کن هر چند تلخ باشد.»
درباره جایگاه حق همچنین حلیة الأولیاء به سندش، از امام حسین از امام علی (ع) نوشته است:
سختترین کارها سه چیز است؛ دادن حق از جانب خودت، به یاد داشتن خدا در هر حال و سهیم کردن برادر [دینی] در دارایی مورد نیاز خود.
منبع